SSR belirteçleri yardımıyla Doğu Ladini (picea orientalis (L.) Link.) gen kaynaklarının genetik yapılarının belirlenmesi ve sürdürülebilir gen koruma programlarının belirlenmesi
Yükleniyor...
Dosyalar
Tarih
2011
Yazarlar
Dergi Başlığı
Dergi ISSN
Cilt Başlığı
Yayıncı
TUBITAK
Erişim Hakkı
info:eu-repo/semantics/openAccess
Özet
Bu çalışmada Türkiye’deki Picea orientalis doğal populasyonlarının genetik yapılarının belirlenmesi ve tohum meşcerelerindeki genetik çeşitliliğin genel genetik çeşitliliği ne kadar yansıttığının belirlenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla toplam 29 (17 doğal koru, 10 tohum meşceresi ve 2 gen koruma ormanı) doğal populasyon örneklenmiştir. Örneklerden elde edilen DNA 15 adet SSR belirteci ile taranmıştır. Tüm populasyonlar için ortalama allel sayısı 14.47, etken allel sayısı 5.60, gözlenen heterozigotluk 0.53 ve beklenen heterozigotluk 0.70 olarak bulunmuştur. İncelenen populasyonlardaki genetik çeşitliliğin diğer ladin türleri ile karşılaştırıldığında orta düzeyde olduğu ve tohum üretimi amacıyla kullanılan populasyonların genel genetik çeşitliliği büyük oranda yansıttığı gözlenmiştir. Tohum meşcerelerinden elde edilecek tohumlarla gerçekleştirilecek yapay gençleştirme çalışmalarının türün genetik çeşitliliğini azaltıcı etkisi olacağı beklenmemekle beraber bu konu araştırılmaya muhtaçtır.
This study was conducted to determine genetic structure of natural Picea orientalis populations and how well do the seed stands represent this genetic diversity in Turkey. A total of 29 natural populations (17 wild stands, 10 seed stands and 2 gene conservation stands) were sampled. DNAs were extracted from the samples and screened with 15 SSR markers. For all populations mean number of alleles was 14.47, effective number of alleles was 5.60, observed and expected heterozygosities were 0.53 and 0.70, respectively. Compared with other spruce species, a moderate genetic diversity was observed in examined P. orientalis populations. Overall genetic diversity is well represented in seed stands, indicating minimum genetic diversity loss by artificial regeneration. This, however, needs to be investigated further.
This study was conducted to determine genetic structure of natural Picea orientalis populations and how well do the seed stands represent this genetic diversity in Turkey. A total of 29 natural populations (17 wild stands, 10 seed stands and 2 gene conservation stands) were sampled. DNAs were extracted from the samples and screened with 15 SSR markers. For all populations mean number of alleles was 14.47, effective number of alleles was 5.60, observed and expected heterozygosities were 0.53 and 0.70, respectively. Compared with other spruce species, a moderate genetic diversity was observed in examined P. orientalis populations. Overall genetic diversity is well represented in seed stands, indicating minimum genetic diversity loss by artificial regeneration. This, however, needs to be investigated further.
Açıklama
Anahtar Kelimeler
Doğu ladini, Picea orientalis, SSR, Genetik çeşitlilik, Oriental spruce, SST, Genetic diversity
